Zo ontstaat dat moment
Zo’n ceremonie begint niet op de dag zelf.
Die begint veel eerder.
Niet bij de bloemen of de stoelen.
Niet bij de muziek die straks zal klinken.
Maar bij jullie verhaal.
Daarom kom ik bij jullie thuis. Waar jullie ook wonen in Nederland.
We gaan aan tafel zitten, vaak met iets te drinken en iets lekkers erbij, en dan nemen we de tijd. Jullie zijn "niet een uurtje tussendoor". We nemen écht de tijd. We praten over hoe het begon. Over dat ene moment waarop jullie dachten: dit zit goed. Over waar jullie om moeten lachen, wat jullie typeert en wat misschien niemand anders ziet, behalve jullie twee.
Ik stel vragen. Veel vragen. Niet omdat ik nieuwsgierig ben om het vragen stellen zelf, maar omdat ik wil begrijpen wie jullie zijn. Hoe jullie praten. Hoe jullie naar elkaar kijken. Wat er gebeurt als de ander iets vertelt.
Want alleen als ik dat weet, kan ik straks een ceremonie neerzetten die niet zomaar mooi is — maar precies goed.
Geen standaard verhaal
Wat ik niet doe, is een invuloefening voorlezen. Geen algemeen praatje waar drie andere bruidsparen zich ook in zouden kunnen herkennen.
Ik schrijf jullie verhaal. Volledig. Persoonlijk. Tot in detail voorbereid.
Niet om het vervolgens woord voor woord op te lezen, maar om de structuur zo stevig te hebben dat er op de dag zelf ruimte ontstaat. Ruimte voor een lach die net iets langer duurt dan gepland. Voor een blik die alles zegt en voor een stilte die je niet wilt doorbreken.
Een goede ceremonie voelt niet ingestudeerd.
Die voelt vanzelfsprekend.
Alsof het niet anders had gekund dan zo.
Ik bereid elke ceremonie voor alsof het de belangrijkste van het jaar is. Want dat is het ook.
Humor én diepgang
Een ceremonie mag licht, luchtig en los zijn. Sterker nog, ik vind dat er gelachen moet worden. Liefst hard. Want humor ontspant. Het haalt de spanning weg. Het zorgt ervoor dat iedereen zich op zijn gemak voelt.
En juist op het moment dat iedereen lacht, open gaat en meebeweegt, komt de ontroering binnen. Niet zwaar. Niet overdreven. Maar precies goed.
Dat is de balans waar ik voor sta.
Lucht waar het kan.
Diepte waar het moet.
Want trouwen is een feest. Maar wel één met betekenis.
Jullie gasten doen veel méér dan toekijken
Tijdens een ceremonie zit er vaak een onzichtbare grens tussen “voorin” en “de rest”.
Tussen het bruidspaar en de gasten.
Bij veel ceremonies zitten gasten netjes op hun stoel.
Ze luisteren. Ze lachen. Ze klappen.
Bij mij gebeurt er iets anders.
Die grens haal ik weg.
Jullie gasten doen mee.
Niet door mensen onverwacht naar voren te halen of in een ongemakkelijke situatie te zetten. Er gebeurt niets wat jullie niet willen. Niets wat jullie niet weten. Alles stemmen we vooraf zorgvuldig af.
Niet omdat ik ze ongemakkelijk naar voren haal.
Niet omdat ik ze verras met iets wat ze niet willen.
En al helemaal niet zonder dat jullie precies weten wat er gebeurt.
Maar terwijl de ceremonie zich ontvouwt, trek ik ze het verhaal in.
Subtiel.
Doordacht.
Met timing.
Nou ja... soms iets minder subtiel, maar wel altijd in overleg met jullie.
Mensen worden aangesproken zonder dat ze het doorhebben. Ze herkennen zichzelf in wat er verteld wordt.
Ze reageren. Ze lachen. Ze voelen. En voordat ze het beseffen, zijn ze geen publiek meer.
Ze dragen het moment.
Ze voelen: wij horen erbij. Wij doen mee in deze ceremonie!
Wij maken dit écht mee.
Wij zijn hier niet alleen om te kijken — wij zijn hier om dit samen te beleven.
En daardoor gebeurt er iets bijzonders.
De ceremonie wordt kleiner. Intiemer.
Warmer.
Alsof iedereen onbewust met jullie mee trouwt.
Dat is geen toeval.
Dat is aandacht.
En als er kinderen zijn...
Dan horen ze er bij mij niet “een beetje” bij.
Dan trouwen ze echt mee.
Ik vind het prachtig als een ceremonie niet alleen over twee mensen gaat, maar over een gezin dat samen een nieuw hoofdstuk begint. En kinderen voelen dat feilloos aan. Ze willen meedoen. Ze willen belangrijk zijn. En dat mogen ze ook.
Ze lopen mee naar voren. Strooien bloemblaadjes. Geven de ringen aan. Of – en dat is echt gebeurd – begeleiden een geit, een alpaca of zelfs een uil op de muziek van Harry Potter. Niets is te gek, zolang het bij jullie past.
Maar het blijft niet bij “schattig”.
Ze krijgen een echte rol. Met betekenis.
Met de hamer van de burgemeester mogen ze symbolisch een klap op het huwelijk geven. Ze helpen het moment officieel te maken. En daarna tekenen ze mee.
Geen kinderakte – dat woord alleen al.
Ze tekenen een officieel "Huwelijks-instemmingscertificaat".
Daarmee zeggen ze eigenlijk: wij horen hierbij. Wij staan achter dit huwelijk.
Zij zetten hun naam.
De ouders zetten hun naam.
En daarna teken ik.
Op dat moment voel je het: dit is niet alleen een bruiloft. Dit is een gezin dat écht samen kiest.
Precies dat zijn de momenten waar iedereen later nog over praat.
Tot in detail voorbereid - vrij verteld
Ik schrijf alles uit. Niet omdat ik het wil voorlezen, maar omdat voorbereiding vrijheid geeft.
Op de dag zelf ben ik niet bezig met zoeken naar woorden.
Ik ben bezig met jullie. Met wat er in het moment gebeurt.
Met de energie tussen jullie en jullie gasten.
Dat geeft rust.
En juist in die rust ontstaat ruimte voor magie.
En ja - het klopt ook juridisch
Ik ben beëdigd en gecertificeerd zelfstandig trouwambtenaar.
Dat betekent dat ik jullie in elke gemeente binnen Nederland voor de wet mag verbinden.
Of jullie nu kiezen voor een wettelijk huwelijk, een ceremonieel huwelijk of een combinatie van beide: het wordt goed geregeld. Zonder gedoe. Zonder verrassingen.
Zodat jullie maar één ding hoeven te doen: er zijn.
Waarom dit anders voelt
Omdat ik bewust kies voor kwaliteit boven kwantiteit.
Ik doe maximaal rond de zestig ceremonies per jaar. Niet meer.
Niet omdat het niet anders kan.
Maar omdat jullie dag aandacht verdient.
Ik weet hoe je een groep bruiloftsgasten meeneemt.
Dat is mijn vak. Maar bij een bruiloft sta ik niet vóór een publiek.
Ik sta midden tussen mensen.
En dat voel je.
Een ceremonie die:
✔️ doordacht is
✔️ persoonlijk is
✔️ professioneel staat als een huis
✔️ ruimte geeft aan humor én ontroering
✔️ jullie gasten meeneemt
✔️ en nog jaren wordt genoemd als hét moment van jullie dag
Niet omdat het perfect was.
Maar omdat het klopte. Omdat het écht was.
Als je dit leest en denkt: ja… dit is wat wij willen.
Dan lijkt het me mooi om te kijken of jullie datum nog vrij is.
Ik doe maximaal 60 ceremonies per jaar. Omdat jullie dag dat verdient.
